Nierówny kolor po rozjaśnianiu – dwie przyczyny, dwa różne rozwiązania

Stajesz przy oknie dzień po rozjaśnianiu i dopiero w dziennym świetle to widzisz: pasma przy twarzy są wyraźnie jaśniejsze niż reszta, a na wysokości uszu ciągnie się smuga wpadająca w rudość. Wieczorem, przy lampie w łazience, wyglądało to równo. Nierówny kolor za każdym razem wygląda podobnie, ale prowadzą do niego dwie różne drogi. Przy jednej korekta mieści się w jednej wizycie, przy drugiej kolor dochodzi etapami przez kilka tygodni.

Ten sam nierówny kolor bierze się z dwóch osobnych źródeł

Nierówny kolor ma dwie przyczyny, które trzeba rozdzielić: to, co włos ma w środku, i to, co zrobiła z nim mieszanka. Pierwsza to historia włosa: wcześniejsze farbowanie, henna, różna porowatość na długości. Druga to przebieg zabiegu: stężenie oksydantu, czas działania, kolejność nakładania. Objaw bywa identyczny, a droga wyjścia inna. Przy historii włosa pracuje się etapami, przy błędzie procesu zwykle wystarczy korekta wybranych partii.

Sama chemia tego nie rozstrzyga. Rozjaśniacz usuwa pigment w stałej kolejności – chłodne tony, czerwone, na końcu żółte – i zatrzymanie się w połowie tej drogi zostawia ciepły, miedziany odcień. Kolejność jest taka sama u każdej z nas. Tempo już nie, i to ono decyduje, czy rudość wyjdzie na całej głowie, czy tylko na jednym paśmie.

Po czym poznasz, że przyczyna siedzi we włosie

Przyczyna leży po stronie włosa wtedy, gdy granice kolorów pokrywają się z historią Twoich koloryzacji. Naturalna nasada rozjaśnia się inaczej niż długość z resztkami farby sprzed roku, a końce po setce myć i prostowania chłoną mieszankę najszybciej. Kolor układa się wtedy w nieregularne plamy wzdłuż pasma, nie w równe poziome pasy.

Odpowiada za to porowatość. Włos ma na powierzchni łuskę, która przy zdrowym paśmie przylega gładko, a po zabiegach chemicznych pozostaje uchylona. Im bardziej uchylona, tym szybciej włos chłonie preparat i tym szybciej go oddaje. Na jednej głowie potrafią być trzy różne porowatości: przy skórze, na długości i na końcach.

Bywa i tak, że włos nie odda koloru równo za pierwszym podejściem: henna i farby roślinne zostają w środku na długo i reagują z rozjaśniaczem nieprzewidywalnie. A jeśli pasma są już wyraźnie osłabione, kolejne mocne rozjaśnianie różnic nie wyrówna, tylko je pogłębi – najbardziej zniszczone partie zareagują najsilniej.

Kiedy zawinił proces, a nie włos

Jeśli sama nasada jest wyraźnie jaśniejsza od długości, a granica biegnie poziomo, patrzysz na ślad po procesie. Skóra głowy oddaje ciepło i mieszanka pracuje przy niej szybciej niż kilkanaście centymetrów niżej. Dlatego przy pełnym rozjaśnianiu zaczyna się od długości, a odrost zostawia na koniec.

Inne ślady tej samej kategorii:

• ostre pasy na szerokość pasma, czyli miejsca, w których sekcje zachodziły na siebie;
• plamy o miękkich brzegach, czyli nierówno rozprowadzony preparat;
• jednolita żółć albo miedź bez różnic między partiami, czyli za krótki czas działania lub za niskie stężenie oksydantu.

Ta grupa ma jedną dobrą stronę: przy w miarę równej strukturze włosa wyrównanie koloru zwykle mieści się w jednej wizycie.

Co powiedzieć w salonie fryzjerskim, żeby nie zaczynać od zera

Nie zaczynaj rozmowy od zdjęcia z Instagrama, tylko od historii ostatnich dwunastu miesięcy. Czym farbowałaś, kiedy, w domu czy w salonie, czy była henna, keratyna albo odżywka koloryzująca. Bez tego kolorysta może tylko zgadywać, ile pigmentu siedzi jeszcze w środku – na oko tego nie widać.

Przydają się cztery zdania, które można powiedzieć wprost:

• „Ostatnie rozjaśnianie włosów robiłam w domu, jakieś trzy miesiące temu.”
• „Przeszkadza mi ciepły odcień, nie sama jasność.”
• „Nasada jest jaśniejsza niż reszta, najbardziej widać to w dziennym świetle.”
• „Nie wiem, jak to się nazywa, ale chcę, żeby kolor był równy.”

To ostatnie zdanie jest w porządku – nazw technik nie musisz znać. Zadaj za to dwa pytania: czy efekt jest do osiągnięcia na jednej wizycie, a jeśli nie, to na ile i w jakich odstępach. „Zobaczymy, jak pójdzie” to za mało, żeby zaplanować sobie kolejne tygodnie.

Jak wygląda ta decyzja po drugiej stronie fotela

Przy nierównym kolorze mamy zwykle dwie drogi i rzadko są równorzędne. Tonowanie pracuje na powierzchni, wyrównuje odcień i ingeruje w strukturę minimalnie — używamy przy nim oksydantu 1,9–3%. Ponowne rozjaśnianie wybranych partii sięga głębiej, ale kosztuje włos więcej. Jeśli różnica dotyczy tonu, a nie poziomu rozjaśnienia, zaczynamy od tonowania.

Do Salonu Afrodyta na łódzkich Bałutach klientki przychodzą też z włosami po nieudanym rozjaśnianiu, których stan nie pozwala na mocne działanie od razu. Nie mamy jednego stężenia rozjaśniacza „dla wszystkich”. Dobieramy je do kondycji konkretnych włosów, czasem na jednej głowie w dwóch wariantach, i pracujemy wtedy wolniej niż na zdrowym paśmie. Bywa, że uczciwa odpowiedź brzmi: dziś wyrównujemy ton, do docelowej jasności dochodzimy za kilka tygodni. Jak dobieramy technikę i ile realnie trwa takie dojście do koloru, rozpisaliśmy na stronie koloryzacji, którą prowadzi nasz łódzki salon na Okopowej.

Najczęstsze pytania na temat nieudanej koloryzacji:

Czy fioletowy szampon wyrówna kolor?

Nie. Fioletowy pigment przygasza żółć, niebieski miedź, więc oba działają na ton. Jeśli jedne partie są rozjaśnione mocniej niż inne, szampon niczego nie zrówna — przyciemni całość o odcień.

Czy nierówny kolor da się naprawić na jednej wizycie?

Przy różnicy tonu zwykle tak. Przy różnicy poziomu rozjaśnienia częściej potrzeba dwóch albo trzech wizyt w odstępach, bo włos ma ograniczoną odporność na następujące po sobie zabiegi.

Czy mogę zafarbować na ciemno, żeby zakryć plamy?

Nie od razu i nie samodzielnie. Rozjaśnione włosy są pozbawione ciepłych pigmentów i bez ich uzupełnienia ciemna farba potrafi wyjść zielonkawo albo szaro. Ten etap nazywa się prepigmentacją.

Ile odczekać przed kolejną próbą?

Przed tonowaniem zwykle wystarczy kilka dni. Przed kolejnym rozjaśnianiem liczy się raczej w tygodniach, a jeśli włosy łamią się przy rozczesywaniu, korektę koloru odkłada się do czasu poprawy kondycji.